بار سوم چنان كه در حديث سيوطى گذشت ، دربارهء او چنين فرمود : بوركت و بورك قومك . و امام سجاد زين العابدين ( ع ) نيز درباره اش چنين گفت : كه خداوندا ! او را به خوشبختى زنده بدار و به شهادت بميران و پاداش دنيوى او را به وى بنما و ثواب اخرويش را برايش ذخيره فرما ! و ابو جعفر باقر ( ع ) نه يك بار ، بلكه در چند مورد مانند ايام تشريق در منى ، و غير آن روى به كعبه آورد و دربارهء او به درخواست رحمت و آمرزش دعا كرده و بار ديگرى به او فرمود : پيوسته به روح القدس مؤيّد باشى . و يكى از دعاهاى آن امام به كميت در ايّام البيض ، دعائى است كه شيخ اقدم « ابو القاسم خزّاز قمى » در « كفاية الاثر فى النصوص على الائمة الاثنى عشر » به اسناد خود از كميت آورده است كه گفت : به خدمت مولايم ابى جعفر محمّد بن على باقر رسيدم و گفتم : اى فرزند رسول خدا ! ابياتى دربارهء شما سروده‌ام كه اجازه مىخواهم كه بخوانم ، فرمود : ايّام البيض است ، گفتم : يابن رسول اللَّه ! اين اشعار منحصرا در ستايش شما است ، فرمود : بخوان . شروع به خواندن كردم تا به اينجا رسيدم كه : روزگار مرا بخنده انداخت و گرياند كه روزگار اين دگرگونيها و گونه گونيها دارد . گريه‌ام براى آن نه نفرى است كه در نينوا گرفتار آمدند ، و همگان گروگان كفنها شدند . امام باقر گريست ، و ابو عبد اللَّه نيز گريه كرد و از پشت پرده صداى گريه كنيزى را نيز شنيدم و چون به اين گفتهء خود رسيدم كه : و ياد شش تن فرزندان عقيل كه بهترين سوار كار بودند و دشمن ، آنها را پناه نداد و نيز ذكر على ، آن نيكمردى كه سرور آنها بود ، اندوه مرا برمىانگيزد .